قالب وبلاگمو نو کردم،شاید یه لباس جدید واسه حرفای جدید.شایدم یه دلحوشی واسه اینکه بگم منم میتونم تغییر کنم.عجب روزگاری شده،چه دل خوشی دارم من....................

تازگيا مرگ ديدمو ترسيدم.تازگيا ديگه حيات و زندگي واسم كمرنگ شده.تازگيا ميترسم كه بخوابم.ميترسم بخوابم و وقتي بيدار شدم يكي از بهترينام نباشن.

تازگيا غم دارم تو دلم كه نميفهمم چرا.مدام به خورم ميگم تو اون 7 روز كه رفتيو اومدي چرا يه قطرم اشكت نيومد.

تازگيا فهميدم كه ادما واسه خودشونه كه اشك ميريزن.واسه تنهايي بعد عزيزشون.واسه بي كسي.اون قديما و هميشه ها و حتي تازگيا نميخوام بعد عزيزام زنده باشم.اگه خدا بهم بگه كه چيو بيشتر از همه ارزو داري مطمينم كه ميگم همين.حتي يك دقيقه نميتونم بمونم.

خدايا گوش ميدي ديگه...من نميخوام...مگه نميگي به اختياره پس بدون كه من با اختيار خودم ميگم كه نميخوام.

باهیچكس
بر سر باورش نمى جنگم!
خداى هر كس
همان است كه
درون او با وی سخن مى گوید

در حال حاضر شاکی ترین ادم روی زمین منم

شکایتم به خود خود خداست

نه ،نمیخوام ناشکری کنم

فقط میخام درگوشی ازش چنتا سوال بپرسم

بگم خدایا تو که قادری تو که خالقی تو که عادلی چرا منو زن افریدی که هر مردی تو هر درجه ای به واسطه داشته هاشو نداشته هاش بتونه منو تحقیر کنه

چرا برابر نشدم تا بتونم اگه 2 تا میگه یکی جواب بدم که تو دلم نمونه بشه یه زخم 100 ساله

خدایا این کجای عدالت ؟؟؟

چرا باید تحقیر بشم بابت چیزی که اصلا توش دخالتی ندارم.

چرا دنیا ذره بین برداشته ببینه من چیکارم چیکار کردم

چرا باید به همه ثابت کنم پاکیو ناپاکیمو

واسه منی که مهمه برام پاک زندگی کنم چرا مبصر فرستادی که چکم کنه

مگه خودم کافی نبودم

مگه تو کافی نبودی

مگه نمیگی که میبنی-که افشا میکنی-که حق و ناحق و بر ملا می کنی

پس چرا من باید توبیخ بشم ؟

اونم به دست یه بشر

چرا باید چک بشم؟؟

تو که میدونی این چک شدنه اثبات پاکی نیست.پس چرا گذاشتی که تحقیر بشم

خدایا من جواب میخوام

میخوام بدونم که بر اساس چه جرمی اینه روزگار من و امثال من

میخوام که اروم بشم

هیچی

مخواسنم بنویسم ولی منصرف شدم

بعضی حرفا ارزش نوشتن نداره

دلت سنگینی نمیکند ؟؟؟؟

دل من پیش دلت است..مواظبش باش...کوچک است و نازک

تکدلم را پیش تو به امانت گذاشته ام...

مبادبشکند،کم بیارد از زمانه و بگیرد...

مباد قطره قطره اشک شود ،بسوزد،سنگ شود،نیست شود......

نگهش دار تا همیشه

شاید پیش تو امن تر باشد

دیگر از گفتن ها گذشته ام

سکوت.....

نمیدانم سکوت من است یا فکرم یا ذهنم یا رویایم و خیالم و آرزوهایم

نمیدانم خوب است یا بد

نمیدانم  ابدیست یا عزلی

نمیدانم از خوشیست یا به بی قیدی مفرط دچارم

هرچه هست حس خوبیست عاشقی

سکوت می آورد

سکوتی که بوی آرامش دارد

کاش دایمی باشد این سکوت...یا ارامش..یا خیال..یا رویا ...یا نمیدانم های پی در پی ...یا عشق

یا هرچه که نامش را تو میگذاری

وقتی تنها میشوم.دلم باران میخواهد و افتاب

دلم نور میخواهد و رویا

دلم عروسک میخواهد....همان عروسک سالهای دور...سالهای تنهایی

وقتی تنها میشوم ...گاهی...

گاهی دلم بغض میکند و اشک میریزدو تازه میفهمم که چه کودک لطیفی  دارم و  دنیا چه دنیای بزرگی است...

راستی دلم کودک است و کوچک و بی پناه

وقتی تنها میشوم فاصله معنا دارد

میفهمم که سفر به خورشید اسان نیست

میدانم که سحر راه درازی  طی کرده تا به مادر عالم برسد

و خوب میدانم که بی رویا تنهایم

امروز شاید زیباترین بود

شاید بی ریا ترین اغوش

.........بی گناه ترین بوسه

و شاید بی انتها ترین نگاه

رویا، رویا ، رویا

امروز زیبا بود...مثل هزار رنگ رنگین کمان

روز زیبایی مخلوق پر گناه

مثل عشق،اغوش،بوسه...........دروازه ورود به نامنتهایی شیطان

شعر اول رو حمید مصدق گفته بوده که فکر کنم همه خوندن یا شنیدن :

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من كرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان می دهد آزارم

و من اندیشه كنان غرق در این پندارم

كه چرا باغچه كوچك ما سیبنداشت


بعدها فروغ فرخزاد اومده و جواب حمید مصدق رو اینجوری داده:

من به تو خندیدم

چون كه می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا كه با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیك

لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاك

دل من گفت: برو

چون نمی خواست بهخاطر بسپارد

گریه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز

سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تكرار كنان

می دهد آزارم

و من اندیشه كنان غرق در این پندارم

كه چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت


و از اونا جالب تر واسه من جوابیه که یه شاعر جوون به اسم جواد نوروزی بعد از سالها به این دو تا شاعر داده


دخترک خندید و

پسرک ماتش برد !

کهبه چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش می خواست،

حرمت باغچه و دختر کم سالش را

از پسر پس گیرد !

غضب آلود به او غیظی کرد !

این وسط من بودم،

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم،

بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق

و لب و دندان ِ

تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام !

هر دو را بغض ربود...

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:

" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:

" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،

همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

اگر به خانهی من آمدی

امید واهی نده به فردایی که خودت هم بهش ایمانی نداری

میدونم کجا هستم

میدونم اوضاع چطوره

میدونم با کی طرفم

و میدونم که اسمون به زمین نیامده،

اما زمین زیر پام بد جور لرزیده،

دیگه جرات قدم برداشتن ندارم

ترس و ترس و ترس

مث هزار تا ادم دیگه که هر روز فقط همینو درک میکنن

و براشون هر دم تکرار میشه و اخر توش غرق میشن

mhb

من

اری ...

این است اکنون من ....

در گاه گاه حس و عاطفه درگیرم....

گاه میخواهم....

و گاه نخواستنم توجیه رسیدن است ....

و بیچاره انکه به من وصل باشد در این سقوط.....

اری....

من بیش از انکه تصور کنی حقیرم .

mhb

امروز...

درست در غروب پاييزي بهار...

در پچ پچ مداوم بادها و برگها...

و در غار غار نامنتها كلاغ.

در كوچه هاي منتهي به سكوت...

در بيراهه مبهم ميان لبخند يا هق هق...

صبح را ديدم... وقتي تو خنديدي.

mhb

اسمان من ، یکپارچه روشنایی است

خورشید من ، راه شرق و غرب نمی شناسد

باران من ، یکنفر میباردش

گنجشک ها ، همصدا اواز می خوانند

اینجا،همه چیز به وفور هست،

بیم دارم از سیاهی شب

اگر خورشید راه شرق و غرب بشناسد،

اگر گنجشکها نخوانند،

اگر عاشق بمیرد اگر....

می شود امروز ما

تیرگی ،تیرگی، باز هم تیرگی

و جستجوی ارامشی در خیال

گاهی دوست دارم پرواز کنم

گاهی دلم برای خورشید می سوزد

گاهی دوست دارم زمان  بایستد و بازگردم به نقطه اغاز....

دلم برای خودمو دنیامو آرزوهامو و همه دلتنگیا...همه ی بی خیالیام تنگ شده

دلم برای شبا و بیداریاشو همه حسرتاش....

من هستم

خدایا ببین که بنده ات در دوراهی و ابهام سرگردان است.

یک شهر خاکستری پر از گرد و دود و خاک

هیچکس مرا دوست نمیدارد جز خدایی که آن بالاها چتری گسترانیده به وسعت  وجود من ...

پاییز بیا که دل زمستانیم

محبوست می کنند  به اسم عرف

از بهار گذشتم و به پاییز رسیدم و اکنو ن...... که سرد سردم  چون زمستان